مهجور

خبر آزادی خرمشهر در زندان بغداد

mahjoor8 — Mon, 21 May 2012 23:43:00 GMT

صالح ، مرد عرب آبادنی برای خودش اسطوره ایست . در باره ش توضیح نمیدم . پس فردا شب ( چارشنبه شب )در برنامه عشق من ایران من از شبکه ۳ ،خودتون ببینیدش . منم دعوتم ولی نمیرم . چراش بمونه برا ی بعد . واما :

یک روز توی زندان بغداد صالح را خیلی برافروخته و بی قرار دیدم. روی تُشکش می ایستاد . بعد می رفت پشت دریچه ، سیگاری آتش می زد ، می آمد وسط زندان ، در همان فضای چند متری تند تند قدم می زد ، گاهی دستش را می کوبید روی ران پایش و در این لحظه لبخندی می نشست روی لبهاش . داشت بال بال می زد برای افشای رازی که سینه اش گویی تحمل نگهداری آن را نداشت. یکی از میان جمع گفت:

ـ ملاصالح چه خبره؟ چرا بی قراری؟

ملا خنده معناداری زد و به رفت و آمدش در طول زندان ادامه داد . مطمئن شدیم که او خبرهایی دارد که ما نداریم . نشاندیمش روی زمین و با اصرار زیاد گفتیم:

ـ صالح تو را خدا اگه خبریه بگو ما هم بدونیم.

صالح شروع کرد به خواندن شعری از نزار قبانی شاعر دمشقی . ما معنای شعرهایی که می خواند را نمی دانستیم، ولی واضح بود که شعف و شادی تمام وجود مرد عرب را فرا گرفته است. او سرانجام یک بیت از آن شعر عربی را برای ما ترجمه کرد:

«ماهی چطور حرف بزند وقتی دهانش پر از آب است»

گفتیم، صالح چه می خواهی بگویی ؟ حرف بزن . ملاصالح سرانجام قفل از دهان برداشت و با فریادی خفیف که فقط تا گوش های ما رسید، گفت:

ـ خرمشهر آزاد شده ، باورتون می شه؟

دلمان می خواست فریاد شادمانه امان را به گوش نگهبانان عراقی و حتی مردمی که های و هوی رفت و آمدشان از آن سوی پنجره زندان به گوش می رسید برسانیم، اما صالح سفارش کرد که به هیچ وجه عراقی ها نباید بفهمند که او این خبر را به ما رسانده است.مراسم جشن و پایکوبی را به میدان دل هایمان بردیم

الفاتحه مع البک آپ !

mahjoor8 — Mon, 21 May 2012 06:21:00 GMT

10 روز دیگه این وبلاگ دو سالش کامل میشه می ره توی سه سال .به نظر شما عمر مفید یه وبلاگ بیشتر از دو ساله ؟ شما میگید بذارم نفس بکشه یا یه بک آپ و بعدش الفاتحه مع الصلوات ...؟

آبشار تزرج

mahjoor8 — Sun, 20 May 2012 11:22:40 GMT

اگر در مسافرت فقط به مقصد فکر نکنی و به زیبایی های مسیر بیشتر بیشتر توجه کنی ، آنوقت لذت مسافرت خیلی بیشتر می شود .

من بارها مسیر کرمان بندر عباس را رفته ام یا آمده ام و هر بار که از حاجی آباد به طرف بندر رد شده ام تابلو « آبشار تزرج » را دیده ام ولی نرفته ام ببینم توی این کوهستان گرم و تفتیده آبشار چه معنی دارد .

بالاخره در آخرین سفرم ، چند روز پیش ، دیگر نتوانستم مقاومت کنم . از جاده اصلی پیچیدم به راست و در جاده آسفالت کم عرضی فقط 10 کیلومتر رفتم تا رسیدم به دهستان بزرگ و پر نخل تزرج .

جاده زیبایی از میان نخلهای بلند به آبشار می رسید . آبی که قرار است نخلستان زیر دست را مشروب کند از ارتفاع چهل پنجاه متری پایین می آید و صحنه جالب و بدیعی خلق می کند . پایین دست آبشار ، زیر درختان نخل ، مردم بومی و مسافران و گردشگران فرش پهن کرده اند و کودکان در حوضچه آبشار به آب بازی مشغول .

این جاذبه گردشگری در فاصله 160 کیلومتری بندرعباس قرار دارد .

دوستانی دارم بهتر از آب روان

mahjoor8 — Tue, 15 May 2012 11:34:52 GMT

باید اعتراف کنم از بهترین نعمتهایی که خداوند به من داده ، دوستانم هستند.به هر کجای این بوم وبر که بگذرم دوستانی دارم بهتر از آب روان که یک گوشه دنج با آنها بنشینم و حرف بزنم . مثلا همین سفر تهران .

اول کسی که زیارتش کردم عزیزی است اهل کمالات . ذهنی دارد خلاق و سینه ای که تمام 30 جزء قران را در خود جای داده است . حمید از کویر یزد رفته و در تهران ساکن شده . شوخ و شنگ است . خوش اخلاق و بذله گو .کلید آپارتمانی در اختیارم می گذارد که استراحت کنم و دوستانم را آنجا ببینم .

دومی سلیمان است . رشته رفاقتمان سر دراز دارد . از اهواز آمده تا در سمینار دارو سازان کشور شرکت بکند . با دکتر سلیمان ، یک شب شاید 10 کیلومتر راه رفتیم و حرف زدیم .

سومی مدیر کل حقوقی یکی از وزارتخانه هاست و در خیابان فاطمی و چسبیده به دفتر کارش اتاقی دارد فرش شده و مجهز به چای و نسکافه . مشغله اش زیاد است و تا غروب در محل کارش به رتق و فتق امور می پردازد ، ولی بعد از وقت اداری که کارمندانش به خانه رفتند ، فرصتی شد که به یاد گذشته ها محفل کنیم . علیرضا بازوی توانمند وزیر وزارتخانه اش ، شعر میداند و سیاست می فهمد و سالهاست از شهر کوچک اندیمشک به تهران نقل مکان کرده .

چهارمی علی است . با هم قرار عجیبی گذاشته ایم .کله صبح حوالی میدان تجریش کله پاچه ای بزنیم و بعد برویم میدان سبلان که همان سر صبحی مطبش را فقط برای پذیرش من باز کند و دندان پوسیده ام را مداوا کند. به تنهایی و بدون کمک منشی و وردست ، کارش را شروع می کند . روی یونیت دراز می کشم و اگر خرخر مته دندانپزشکی بگذارد ، به شعر « عقاب » ناتل خانلری که دارد از حفظ برایم می خواند گوش می دهم . دکتر علی شاعر است و دندانپزشک و دوست همیشگی من .

این هر 4 نفری که گفتم از دوستان دوران اسارت هستند ، اما من هنوز دوستان دوست داشتنی دارم که نباید سعادت دیدارشان را در این فرصت کم از دست بدهم. یکیش دکتر مهدی . از بچه های رزمنده که سالها پیش یک روز فقط برای بوسیدن قبر شهیدی 13 ساله باهم به قلعه گنج رفتیم . او الان معاون یکی از وزارتخانه هاست . در دفتر کارش حاضر می شوم . از روزگارم می پرسد که «چون می گذرد غمی نیست» و از روزگارش می پرسم که در کار خدمت به فرهنگ و هنر و ادب کشور می گذرد.

ششمین یار، مرتضی است . مسئول دفتر ادبیات و هنر مقاومت . مرتضی سرهنگی که نیاز به معرفی ندارد . ادبیات پایداری کشور همیشه مدیون همت اوست . آدم را به یاد شهید آوینی می اندازد که از همان نسل و قبیله است . برای چاپ کتابم از او راهنمایی می خواهم و سخاوتمندانه قول همکاری می دهد. برای نهار نگهم می دارد و بعد از صرف چای به خدایش می سپارم .

یار هفتم که اصلا نمی توانم نبینمش ، رامتین است .مردی همه فن حریف و فوق العاده دوست داشتنی . رفیق روزگار دانشجویی در خانه مستاجری چار راه جوپاری . ارشد کامپیوتر می خواند و این روزها مدرس دانشگاه است . رامتین همه فن حریف است .شعر می گوید ، داستان می نویسد ، فلسفه و رمان می خواند ،منتقد فیلم است و از همه لطیف تر اینکه استاد چیره دست سه تار هم هست .ساعتی خوشی با او گذشت .

هشتمین رفیق ، رضا است . از آن تهرانی های داش مشتی مخلص و متواضع و با مرام که در برخورد اول آنقدر لوطی می نماید که عمراً بفهمی دکترای ارتباطات دارد . یادگار جبهه و جنگ است و جانبازدفاع. در صدا و سیما مشغول است و گاهی کار تهیه کنندگی هم می کند . دنیا دیده است و لبریز از اطلاعات در هر زمینه ای که دلت بخواهد. دو ساعت با رضا گفتیم و خندیدیم و گذشت.

و خلاصه مسعود که دیدارش حسن ختام سفر بود، شام آخر را در رستوران مجللی به صرف شام مهمانم کرد . مسعود ،بالابلندی است از دیار کریمان که گرچه پرورده این آب و گل است ، اما به اقتضای شغلش که روزنامه نگاریست به تهران رحل اقامت افکنده . خیلی جوان و بسیار هم با معرفت ، مبادی آداب و دوست داشتنی است . بعد از شام شش هفت کیلومتر در خنکای شب قدم زدیم و از اوضاع مملکت گفتیم و شنیدیم .

حالا به خانه بر گشته ام ، با حسی نزدیکتر از گذشته به سهراب که گفت :

اهل کاشانم

روزگارم بد نیست

تکه نانی دارم خرده هوشی سر سوزن ذوقی

مادری دارم بهتراز برگ درخت

دوستانی بهتر از آب روان

و خدایی که دراین نزدیکی است

رفتم نمايشگاه

mahjoor8 — Sat, 12 May 2012 18:54:51 GMT

هنوز تهرانم . ديروز توي نماشگاه كتاب از گرما و تراكم جمعيت داشتم خفه مي شدم . رفتم غرفه كتابخانه فاطمه ها . براي اولين بار است كه جنوب استان كرمان در بزرگترين نمايشگاه كتاب خاور ميانه نماينده اي دارد . اين فرصت را سه دختر بچه ۱۱ ساله روستايي ايجاد كرده اند . نه هيچكس ديگري .

هر كس جلو غرفه مي ايستاد به همت اين بچه ها آفرين مي گفت . آقاي عسكري برادر حميد عسكري فيلمساز و كارگردان خوب كرماني هم براي تكمبل مستند فاطمه ها آنجا بود . با من هم مصاحبه كرد .

كتاب زيادي نخريدم . سفر به اقليم خاطرات عنوان كتابيست از دكتر فاطمه طباطبايي ، عروس امام و مادر سيد حسن . كتابي خواندني است از قرار معلوم . هفت هشت صفحه اولش اينطور نشان مي دهد.

کی بود کتاب می خواست؟

mahjoor8 — Thu, 10 May 2012 12:59:27 GMT

سلام .

من دارم می رم نمایشگاه کتاب . در آخرین روز . دوستان بدون تعارف اگه کتابی چیزی خواستین همینجا کامنت بذارین . انشالا برگشتن کامنتا رو می خونم و نمایشگاه بعدی حتما کتاب های سفارش داده شده را می خرم براتون . بله .

عدالت !!!!!

mahjoor8 — Mon, 07 May 2012 09:27:00 GMT

جوانی که برای َتایید صلاحیت شغلی اش به هسته گزینش یکی از ادارات کل استان رفته بود ، می گفت :

مسئول مربوطه سخت به سر و وضع من خیره شده بود تا مبادا آستینم کمی بالا یا یقه ام بیش از حد معمول باز باشد . سوال هایی می پرسید که دانستن یا ندانستنشان هیچ ارتباطی با شغل آینده من نداشت . مثلا قلم و کاغذ گذاشت جلوم و گفت اسامی همه وزرای دولت را بنویس !

بعد پرسید در راهپیمایی روز قدس شرکت کردی ؟ نهار آن روزتان چی بود ؟

فکر می کرد من همینطوری می گویم فلان خورش را خوردیم و او فاتحانه مچم را می گیرد که مگر تو روزه نمی گیری ، روز قدس که در ماه رمضان قرار دارد .

این سخت گیری ها راستی چقدر صحیح است ؟ اصلا آیا فلان مدیر کل وزارت راه در دولت پاکدست که یک فقره فقط 266 هزار دلار یعنی 470 ملیون تومان در همین پرونده اختلاس رشوه گرفته هم برای رسیدن به این منصب مهم همین قدر زیر ذره بین بوده ؟

عدالت شیرین است وقتی که اجرا شود ، نه زمانی که لقلقه زبان و از سر ریاکاری فقط به نام آن بسنده کنید.

================================

اینهم کامنت عزیزی که نخواسته شناخته بشه .!

بسم الـــــله العلــــــــــــــــــــــــــــــــــــیم
حضور پر مهر جناب حاج احمد یوسف زاده سلام
من چند سال پیش برای مصاحبه در یکی از مراکز آموزش عالی کشور دعوت شدم.
مصاحبه گر به این صورت سوالاتش رو پرسید و من هم جوابش دادم:
1) نماز جمعه میری؟ -به ندرت.شاید یکبار
2) آخرین باری که رفتی نماز جمعه کی بود؟ -یادم نیست.7 سال پیش
3) امام جماعت مسجد محلتون رو می شناسی؟ - نه
4) بچه هیئتی هستی؟ - نه
5) نماز جعفر طیار رو بلدی بخونی؟ - نه
6).....
7)....
و سوالاتی از این دست پرسیده شد من هم مصاحبه گر رو با پاسخ " نه " مواجه کردم.بعد طرف پرسید فکر نمیکنی اینقدر روک و پوست کنده حرف زدن توی مصاحبه به ضررت تموم بشه؟!!
در پاسخ بهش گفتم انتظار دارید دروغ بگم...

داستان این عکس

mahjoor8 — Sun, 06 May 2012 12:16:00 GMT

پاییز یا زمستان سال 59 عده زیادی از مردم کهنوج برای تجدید بیعت با بنیانگذار انقلاب به دیدار امام خمینی (ره) در قم رفتند . همه مسلح . دو برادر بزرگ من یعنی عیسی ، سمت راست و حسن ،سمت چپ هم در این کاروان بودند . من ساعتی در مسجد ملک کرمان همراهشان بودم . این عکس را روبروی شبستان شمالی مسجد ملک که در خیابان امام خمینی فعلی کرمان است گرفتیم . داستان کوچکی هم دارد این عکس که عرض می کنم .

حسن از زخم معده رنج می برد . مقداری قرص و یک شیشه شربت همراهش بود . پیش از عزیمت به من گفت :

کاکا احمد بره یه مشمایی پیدا کن تا ئی شربت بهلم توش که تو راه نرزه .

رفتم دنبال پلاستیک . روی زمین مسجد پلاستیکی از دور به چشمم خورد . رفتم برش داشتم . توش 5 هزار تومان پول بود . 5 هزار تومان !!!

می توانستم با آن همه پول بزرگترین آرزویم یعنی داشتن یک موتورسیکلت نو را برآورده کنم . اما چند لحظه بعد به اتفاق حسن پولها را به خادم مسجد دادیم تا به صاحبش برگرداند.

عشق آشی

mahjoor8 — Wed, 02 May 2012 17:03:06 GMT

صبح زود یکی روی اعصابش راه رفته بود ، صداش را گرفته بود بالا و می گفت :

- عزیز من اگه او کاسه ای 1500 تومن می ده خب از ده جاش می زنه ! عمرا اگه اینقد گوشت داشته باشه .

در این لحظه ملاقه گنده اش را زد توی پاتیل بزرگ آش ، ملاقه را آورد بالا و از همانجا خالی کرد توی پاتیل . آش کش آمد و آهسته آهسته پایین ریخت .

مرد آش فروش هنوز اعصابش خورد بود . رفت سراغ دیگ حلیم ، این یار یک ملاقه حلیم برد بالا و خالی کرد سرجایش . حلیم هم کش آمد و چلپ چلپ ریخت روی باقی حلیمها .

کسی که به قیمت 2 هزار تومنی کاسه آش اعتراض کرده بود و صدای آش فروش را سر صبحی در آورده بود موتور سیکلتش را روشن کرد و رفت . یا در فت .

آش فروش هنوز خالی نشده بود . مرا کشید وسط و گفت :

مرتیکه از بس که آشش بد مزه اس به ضرب روغن و پیاز داغ به خورد مردمش میده ! دلش نمیاد یه ذره گوشت بریزه تو آش ، حالا پونصد تومن ارزونتر میده ، خب چه فایده .

و در اینجا بود که آن صبح علی الطلوع ماجرا رمانتیک شد .

جوانک بندری ملاقه را برای من از آش پر کرد . گفت :

- بخدا قسم به خاطر همین آش و حلیم ، یه خانم تهرانی یک دل نه صد دل شده بود عاشق من . والا بخدا !

گفتگو با یک پیاز

mahjoor8 — Mon, 30 Apr 2012 11:36:51 GMT

- پس خاله هستم . از رودبارزمین خدمت رسیدم.

- سلام پس خاله . ممنون که شما همیشه به یاد ما هستی . بایی چطورند ؟ پتنگو خوبند ؟

همه خوبند . لطفا خودتان را معرفی بفرمایید

- من اسمم پیاز است . دیگه چه باید بگم ؟

-از کدام تیر و طایفه هستید ؟

- والا ما در کل طایفه سنگینی داریم . سیر ها ، تره ها ، تربچه ها و پیازچه ها همه بچه قوم های مایند.

- با سیب زمینی ها هم شما هیچ نسبتی دارید ؟

- نه خوشبختانه ، ولی مسئولینی که وظیفه بازاریابی ما را بر عهده گرفته اند به انها شباهت دارند.

محل سکونت شما کجا است ؟

- ما همین اطراف جیرفت و کهنوج و شهر های جنوبی هستیم . البته اقوام ما در همه جای کشور هستند ولی آنها وضعشان خدا را شکر خوب است و ما فقط بدبختیم

- چرا شما یک سال عزیزید یک سال اینقدر پت پت ؟

- اتفاقا سوال به جای پرسیدید . ای قضیه بر می گردد به اداره ترویج جهاد کشاورزی . اگه اینها یک کمی خسیسی را کنار بگذارند و قبل از فصل کاشت به مردم هشدار های لازم را بدهند ، امروز ما اینقدر تو سری خور نبودیم . بخدا سر نداریم که جلو خیار سبزه ها بلند کنیم . یکی خانمی دیروز با یکی از بچه های ما سالاد درست کرده ، می گفت توی ظرف سالاد ، خیار خودش را می کشید کنار و به من گفت بی قیمت ! برو گمشو از پهلوی من کسر شانم میشه !! حالا مرگ بهتر از این زندگی نیست تو را بخدا ؟

- ولی مسولین جهاد می گویند اطلاع رسانی کرده اند

- این اطلاع رسانی به درد خودشان می خورد . باید پول خوبی بدهند به همین روزنامه ها که اتفاقا وضعشان بدتر از ما هست که در تیراژ بالا اطلاع رسانی کنند .

- خب حالا که کسی شما را نمی خرد چکار می کنید؟

- ور سرمان می زنیم . همه امان را توی یک زمین صافی انبار می کنند تا از بوی گند ، هم خودمان خفه بشویم هم مردم دور و بر !

- گوجه هم همین مشکل شما را دارد ؟

- والا گوجه هم بعضی وقتها به مشکل ما دچار می شود ، البته گوجه خدارا شکر این روزها قیمتش بهتر از ما هست . فقط بعض از گوجه های عزیز که برای فروش به محله رییس جمهور برده می شوند با مشکل افت قیمت مواجه هستند که امیدوارم مشکل آنها هم حل بشود.

- اگر ممکن است یک خاطره ای از گذشته تعریف کنید

- پدرم ، یعنی همین بذری که مرا از خاک در آورد می گفت یک سالی بازار اینقدر خوب بود که صاحب ما وضعش شد توپِ توپ . خانه ی نیمه کاره اش را درست کرد و یک پراید صفر هم خرید ، حالا آقای پس خاله همان کشاورز امسال دارد می زند توی سرش و هی فحش می دهد

- به کی ؟

- به هر کسی که از پاکستان پیاز وارد کرده . حالا من اسم نمی برم .

- خب در پایان اگه صحبت خاصی دارید بفرمایید

- صحبت خاصی ندارم ، فقط محض رضای خدا به مسولین دولت مخصوصا وزیر بازرگانی و وزیر خودمان بگویید لا اقل کاری کنند که قیمت ما از قیمت صندوق خالی دیگر پایین تر نیاید . این برای ما پیازها افت دارد . همین .